بنابر آمار غیر رسمی چیزی حدود 30 درصد در ایران بیکارند. بیکاری یعنی عدم درآمد، یعنی نداشتن ماهواره و اینترنت. این بیکاران عضو هیچ تشکل کارگری و غیرکارگری هم نیستند. به هیچ جا تعلق ندارند و مستاصل و نومید می مانند و بسیاری خودکشی می کنند (مورد ایلام را به یاد آورید). اگر لااقل این افراد عضوی از یک مبارزه اجتماعی بودند کمتر نومید و افسرده می شدند. اما آنها چگونه می توانند عضو جنبش سبز باشند وقتی از چیزی از زمان تجمعات، از حوادث روزمره و ... خبر ندارند.
برای 22 خرداد باید به سراغ اطلاع رسانی غیرمجازی بخصوص در جنوب شهر و حاشیه شهرها رفت
سبز باشید